เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“เจียงหวย ฉันคือฟางชิว ผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ของคุณ คุณรีบมาที่ซิงฮุยเอ็นเตอร์เทนเมนต์เดี๋ยวนี้”
คำพูดนี้ไม่สุภาพเอาเสียเลย เจียงหวยวางสายทันที ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดประโยคที่สองเลยแม้แต่น้อย
เขาพาเจ้าก้อนแป้งน้อยลงจากเขาตั๊กแตนตำข้าว เรียกแท็กซี่กลับเข้าเมือง
พอสองพ่อลูกกลับถึงรังเล็ก ๆ ของตัวเอง ทั้งตัวก็รู้สึกราวกับกระดูกจะหลุดออกจากกันทันที
เจียงหวยทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาแบบคนขี้เกียจ เจ้าก้อนแป้งน้อยทำตามอย่าง กลิ้งผลั่กลงไปนอนบนตัวพ่อ
เจียงหวยใช้แรงกล้ามเนื้อบนท้องโยกเจ้าก้อนแป้งน้อยขึ้นลงเล็กน้อย สีหน้าขี้เกียจถามว่า “เป่าเป่า ตอนนี้เรามีเงินแล้ว ลูกยังอยากเล่นอะไรอีก”
ถวนจื่อถูกพุงพ่อโยกขึ้นลงเป็นจังหวะ เธอลูบพุงน้อย ๆ ของตัวเอง ตอนนี้รำคาญถ้วยแชมป์การแข่งลองบอร์ดลงเขาหนักเกินไป จึงใช้เท้าอ้วน ๆ เตะไปข้างหนึ่ง
เธอมองเพดานครุ่นคิด แล้วจู่ ๆ ก็พูดว่า “พ่อ พวกเราไปกินเนื้อสเต๊กกันก่อน เหมิงเหมิงกิน 5 ชิ้น พ่อกิน 10 ชิ้น!”
เจียงหวยโบกมือใหญ่ “ได้เลย”
ถวนจื่อพูดอีกว่า “กินเนื้อเสร็จแล้ว เหมิงเหมิงจะไปดูดาวกับพระจันทร์”