ตอนที่ 120 เขากำลังรอคอย สัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าตัวน้อย

บนลานกว้างที่โล่งจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มีรูปปั้นคนดินจำนวนนับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านอยู่

รูปปั้นคนดินเหล่านั้นล้วนหันศีรษะไปทางใจกลางลานกว้าง สีหน้าสมจริง ท่าทางเหมือนมีชีวิต

ตรงกลางลานกว้างคือต้นไม้แห้งตายขนาดมหึมา ลำต้นที่ต้องให้ผู้ใหญ่หลายสิบคนโอบจึงจะรอบ ณ ความสูงสามเมตร ดูเหมือนถูกฟ้าผ่าขาด

เปลือกไม้แห้งดำสนิทหลงเหลือร่องรอยถูกไฟลวกไหม้ ลึกและเด่นชัด เป็นแผลเป็นที่แม้กาลเวลาก็ไม่อาจล้างออก

“ว้าว!” เจ้าก้อนแป้งน้อยอ้าปากน้อย ๆ อย่างเกินจริง ดวงตากลมโตขาวดำเป็นประกายวาววับ

เธอชี้ไปที่ต้นไม้แห้ง แล้วหันกลับไปพูดกับซอมบี้ราชาศพ “พ่อ ต้นซู่ซู่ใหญ่จัง”