ตอนที่ 104 วิกฤตของถวนจื่อ

จันทราโลหิตแขวนสูง สาดผ้าแดงบางเบาลงมา

ทะเลสาบราวกระจกหยกเขียวซ่อนอยู่ใต้แมกไม้เขียวขจี งดงามราวม้วนภาพวาดวิจิตรที่ดูไม่สมจริง

“ครืน” เสียงดังสนั่น

สายน้ำกระเซ็นกระจาย พร้อมพลังเทพเข้มข้นแผ่กระแทกออกทุกสารทิศ ทำให้เผ่าพันธุ์เสื่อมทรามรอบข้างถอยร่นอย่างตื่นตระหนก กลัวว่าจะกระเด็นมาโดนตัว

“ซู่ ๆ” ควันสีน้ำเงินเหม็นคาวพลุ่งขึ้นจากแผ่นหลังของเด็กหนุ่มตาสีน้ำเงิน

ที่ใดก็ตามที่น้ำในทะเลสาบแตะต้อง เลือดเนื้อจะละลายเป็นน้ำในชั่วขณะ หลอมหายไป เหลือเพียงกระดูกขาวเรียงราย

พลังเทพโดยธรรมชาติเป็นทั้งสิ่งเกื้อหนุนและปฏิปักษ์กับไอพิษของเผ่าพันธุ์เสื่อมทราม

ในชั่วพริบตา—

หึ!

เสียงแค่นหัวเราะหึ ๆ อันอ่อนเยาว์ดังขึ้น พร้อมเงาดำที่พุ่งขึ้นมา