เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
อันมี่ดีใจสุดขีด “ลักษณ์เทพของฉัน!”
เธอแทบรอไม่ไหว ถ้าไม่ใช่เพราะไม่กล้ากระโดดลงทะเลสาบ เกรงว่าคงวิ่งปรี่ไปแย่งลักษณ์เทพแล้ว
ถึงกระนั้น เธอก็รีบเร่ง “เอาลักษณ์เทพมาให้ฉัน รีบเอาลักษณ์เทพมาให้ฉัน!”
ถวนจื่อร้อนใจ ดึงคอเสื้อความพินาศ “พ่อ ลักษณ์เทพเป็นของพ่อ เป็นของพ่อ”
เธอจำได้ ก่อนหน้านี้ร่างของทวยเทพเกิดปัญหา แขนทั้งข้างกำลังแตกสลาย
ถวนจื่อร้อนใจสุด ๆ “ไม่ให้พี่สาวใจร้าย ของของพ่อไม่ให้เธอ”
ถวนจื่อไม่เข้าใจข้อกังวลอื่นใด เธอหวงของมาก ไม่ยอมให้พ่อเสียหายแม้แต่น้อย
ทวยเทพอบอุ่นใจ ตุ๊กตาตัวแทนตบมือเล็ก ๆ ของถวนจื่อเบา ๆ ยังเอาหัวดันเธอเบา ๆ
เป่าเป่าไม่เป็นไร เขาคือทวยเทพมิมรณะมิแตกดับ เมื่อเทียบกันแล้ว ความปลอดภัยของเป่าเป่าสำคัญกว่า
ชั่วขณะเดียว ความพินาศก็รู้ความคิดของทวยเทพ