เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าและสุนัขห้ามเข้า
“ใครถูกสุนัขคาบไปกัน?” หลินเสวียนที่อยู่ข้างในได้ยินแล้วก็อดสงสัยไม่ได้
ในสำนักยังมีศิษย์น้องหญิงคนอื่นอีกเหรอ? ก็มีแค่นางคนเดียวไม่ใช่หรือไง?
นางขมวดคิ้ว จ้องหนิงซื่อเขม็ง ก่อนจะถามเอาเรื่องทันทีว่า “อาจารย์ ท่านแอบรับศิษย์ใหม่ลับหลังข้าใช่ไหม?”
ไหนตกลงกันแล้วว่าจะให้ข้าเป็นศิษย์ปิดสำนักคนสุดท้ายไง
ที่แท้ความรักก็จืดจางและหายไปได้ตามกาลเวลาสินะ
หนิงซื่อถอนหายใจยาว แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนตอบอย่างจนใจว่า “เขาหมายถึงเจ้านั่นแหละ เจ้าที่ถูกสุนัขคาบไป”
“เขาต่างหากที่ถูกสุนัขคาบไป!”
นางเปิดประตูออกอย่างหัวเสีย “ศิษย์พี่หมา ข้าแนะนำให้ท่านพูดจาดี ๆ หน่อยนะ”
ซ่งจื่อชิงยังยกมือค้างอยู่ในท่าเคาะประตู พอเห็นนางยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า แล้วเหลือบไปเห็นอาจารย์กำลังจัดเสื้อผ้า สีหน้าของเขาก็เหมือนคนท้องผูก