เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาจารย์เจ้าคะ ศิษย์น้องโดนหมาคาบไปแล้ว
ระหว่างที่กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ เลือดสีแดงสดก็ไหลออกมาจากจมูกของนางอีกครั้ง หนานซ่างจิ่นมองด้วยสายตาชวนให้คิดว่า “เลือดไหลบ่อยขนาดนี้เลยหรือ”
แผลเล็ก ๆ บนมือของนางเองก็ใกล้จะหายดีอยู่แล้วด้วยซ้ำ
เพิ่งเช็ดเลือดไปได้ไม่นาน ตอนนี้กลับกำเดาไหลอีกแล้ว
“ขับพิษต่างหาก เจ้าเข้าใจอะไรบ้าง?” หลินเสวียนเถียงคอเป็นเอ็นพร้อมเงยหน้าขึ้น
“เจ้าว่าอย่างไรก็อย่างนั้น”
ในที่สุดเลือดกำเดาก็หยุดไหลเสียที แต่ที่นอนดันเลอะไปด้วย หลินเสวียนจึงเอาผ้าห่มคลุมคราบเลือดบนเตียงไว้ หลอกตัวเองว่ามองไม่เห็นก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มองไม่เห็นก็ถือว่าไม่มี
อาจารย์ที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ นางไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ไปแน่ มือซุกซนยื่นออกไปอีกครั้ง ก่อนจะแตะลงบนแผงอกที่เปลือยอยู่