เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พวกเจ้าไม่ได้รักกันหรอก มีแต่จะถีบส่ง
“เจ้ายังจะหาผู้ชายอีกงั้นรึ? แถมยังจะหาหลายคนอีก?” โม่เป่ยเสวียนรู้สึกหมดอาลัยตายอยากในทันที เขาคว้าตัวนางแล้วลากออกไปข้างนอกด้วยท่าทางไม่น่าดูนัก
อาจารย์เฝ้าคนมาอีท่าไหนกัน แค่เผลอแวบเดียวก็หนีลงเขามาได้
ดูท่าสำนักคงต้องเพิ่มมาตรการป้องกันให้เข้มงวดกว่านี้เสียแล้ว
หลินเสวียนยึดขอบประตูไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด “ศิษย์พี่ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ ข้าแค่จะหามาสักสองสามคน ถ้าไม่ได้ สองคนก็ได้!”
“คนเดียวก็ไม่ได้” โม่เป่ยเสวียนแกะมือนางออกแล้วแบกนางเดินหน้าต่ออย่างหนักหน่วง
หลินเสวียนผู้ไม่ยอมแพ้จนกว่าจะบรรลุเป้าหมายยังคงยื้อยุดกับเขาไม่เลิก ทำเอาสีหน้านางบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ก่อนจะเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบากว่า
“งั้นครึ่งคน?”
“...” โม่เป่ยเสวียนกลายเป็นรูปปั้นหินไปแล้ว