กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าจะซ่าก็ซ่าไป เอาศพห่อกระสอบแบกขึ้นบ่า
หลินเสวียนไม่สบอารมณ์ที่เขามาหิ้วปีกนางไว้ หลังจากนางประท้วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า โม่เป่ยเสวียนก็ไม่ได้ว่าอะไร ยอมปล่อยมือจากนาง
ทั้งสองคนเดินเท้ากลับ ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดไม่จา ระหว่างทางเขาแวะเดินบ้างหยุดบ้างเป็นพัก ๆ เพื่อรอหลินเสวียนที่เดินเอื่อยเฉื่อย
กว่าจะกลับมาถึงสำนักก็ปาเข้าไปเช้ามืดแล้ว
ที่หน้าสำนักมีคนอยู่กันเยอะแยะ หลินเสวียนนึกว่าพวกเขามายืนรอตัวเอง เพราะยังไงนางก็หายไปตั้งคืนหนึ่ง นางเลยตีหน้าเก๊กขรึมเหมือนระดับหัวหน้ามาตรวจงาน
“ลำบากพวกเจ้าแล้ว ข้ากลับมาแล้ว ไปทำงานของพวกเจ้ากันต่อเถอะ”
เย่หวยจวินขมวดคิ้ว “อย่ามาทำตัวไร้สาระ วันนี้มีแขกคนสำคัญมาเยือน ข้าจะไปตามศิษย์พี่รองของเจ้ามา”