ตอนที่ 13 ช่วยคน

ตอนที่ 13 ช่วยคน

ลู่ฝานที่เดิมทียังคงยืนสั่นเทารอรับคำด่า เมื่อได้ยินอาถามแบบนี้ หินก้อนใหญ่ในใจก็ร่วงหล่นลงพื้นในที่สุด

ใบหน้าเปื้อนยิ้มขึ้นมาทันที เขาตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “ก็เกือบจะเสร็จแล้วล่ะครับ อาเชื่อไหม?

ผมอุตส่าห์ทำเขตปลอดภัยให้เป็นพิเศษในระยะรัศมีหลายสิบเมตรนี้ อย่าว่าแต่งูพิษหรือสัตว์ร้ายเลย แม้แต่มดสักตัวยังเข้ามาไม่ได้เลยนะ”

ลู่ฝานพูดไปพลางทำไม้ทำมือประกอบไปพลาง กลัวว่าหวังซิ่วฟางจะไม่เข้าใจความหมายของเขา

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอาอกเอาใจและประจบประแจง พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด กลัวว่าอาคนสวยประจำหมู่บ้านท่านนี้จะเอาผิดเขาเรื่องเมื่อครู่

หวังซิ่วฟางจ้องมองผู้ชายตรงหน้า ไม่เพียงแต่เขากล้าหาญและมีไหวพริบ แต่ยังละเอียดอ่อนและเอาใจใส่