ตอนที่ 141 ข้าวคือธัญพืชมงคล

ตอนที่ 141 ข้าวคือธัญพืชมงคล

หลิ่วจิ่นโจวจึงกลับไปนั่งที่โต๊ะอีกครั้ง ยกพู่กันขึ้นมา จรดน้ำหมึกจนอิ่มซึม

เสียงฝนนอกหน้าต่างตกเปราะแประ กระทบกระเบื้องชายคา แล้วไหลรินลงตามชายคาหยดน้ำ เคาะลงบนแผ่นหินสีน้ำเงินใต้ระเบียงเป็นเสียงถี่แผ่วเบา ทว่าภายในห้องกลับเงียบสงบยิ่งนัก มีเพียงเสียงปลายพู่กันกรีดผ่านผืนกระดาษดังแซก ๆ

หลิ่วเหอเยี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ขัดเงาเรียบเกลี้ยงตัวนั้น คราวแรกยังนั่งหลังตรงเรียบร้อย สองมือวางบนหัวเข่า ครั้นมองไปได้ครู่หนึ่ง ร่างกายก็เอียงไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ข้อศอกยันไว้กับหัวเข่า ฝ่ามือเท้าคาง สายตาจับจ้องอยู่ที่ปลายพู่กันของหลิ่วจิ่นโจว