เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 142 ดื่มยา ครึ่งเดือนให้หลัง
สองแขนที่ชูขึ้นค้างอยู่กลางอากาศ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ลดลงมาข้างลำตัว นิ้วมือบิดชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว
“……อาจารย์”
“อืม” เฉินฉงซานขานรับคำหนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉย ฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใด
จากนั้นเขาก็ทำราวกับมองไม่เห็นสิ่งใด หันหน้าไปกำชับอย่างไม่รีบร้อนประโยคหนึ่ง “ยาที่เจียดกลับมาเมื่อวาน คุณย่าหลิวของเจ้าเคี่ยวเสร็จแล้ว วางไว้บนแท่นเตาครัว ไปเรือนครัวดื่มยาก่อนเสีย”
สายเส้นที่ตึงเครียดในใจของหลิ่วเหอเยี่ยนพลันผ่อนคลายลง รีบตอบรับทันที “เจ้าค่ะอาจารย์”
นางยกเท้าเดินไปทางเรือนครัวทันที ย่างก้าวแผ่วเบาและรวดเร็ว ราวกับเกรงว่าหากช้าไปก้าวเดียวอาจารย์จะเปลี่ยนใจไต่ถามเสียอย่างนั้น เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็ไร้ความเคลื่อนไหวแล้ว เฉินฉงซานไพล่มือไว้ด้านหลัง ก้าวเดินเอื่อย ๆ ไปตามระเบียงไกลออกไป คล้ายกับกลับเข้าห้องไปแล้ว