กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 32 ยัยหนู วันหน้าจงระวังให้ดี
ยามท้องฟ้าสว่างโพลนโดยสมบูรณ์ ในที่สุดหลิ่วเหอเยี่ยนก็ฟื้นคืนสติกลับมา
นางพยายามอย่างยิ่งในการเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมา ทั่วทั้งร่างคล้ายถูกถอดออกเป็นชิ้น ๆ แล้วประกอบกลับเข้าไปอย่างลวก ๆ เมื่อยล้าไร้เรี่ยวแรง
“พี่? พี่ฟื้นแล้วหรือ?”
เสียงอันแหบแห้งเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นข้างหู หลิ่วเหอเยี่ยนค่อย ๆ หันหน้าไป มองเห็นหลิ่วเอ้อร์หลางนอนฟุบอยู่บนขอบเตียงเตาผิง ใบหน้าเล็ก ๆ ซูบซีดจนออกสีเหลือง ใต้ดวงตามีรอยคล้ำหนาเตอะทอดตัวอยู่ ทว่าดวงตาคู่นั้นในยามนี้กลับส่องประกายสว่างไสวอย่างน่าอัศจรรย์ จับจ้องมองนางไว้แน่น
“เอ้อร์หลาง……”
นางเปิดปากเอ่ย ทว่าลำคอกลับเจ็บปวดแสบเจ็บปวดร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา