ตอนที่ 33 เฉินฉงซาน

ตอนที่ 33 เฉินฉงซาน

ร่างกายของหลิ่วเหอเยี่ยนพลันแข็งค้าง

โลหิตสูบฉีดพุ่งขึ้นสู่ศีรษะอย่างรุนแรง ความคิดที่เพิ่งแจ่มแจ้งได้ไม่นานพลันปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นมาอีกครา

นางอ้าปาก แต่ลำคอกลับคล้ายถูกสิ่งใดเค้นบีบไว้จนมิด มิอาจส่งเสียงออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ ได้แต่เบิ่งตากว้าง มองใบหน้าของชายชราที่ร่องรอยเหี่ยวย่นยิ่งดูลึกล้ำภายใต้แสงไฟอย่างตะลึงลาน

เขารู้แล้ว...

ปลายนิ้วของหลิ่วเหอเยี่ยนเย็นชืดเล็กน้อย เสียงหัวใจในทรวงอกเต้นระรัวราวกับตีกลอง นางจ้องมองดวงตาของขอทานชราอย่างไม่วางตา มันราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ไม่มีแม้ความกระพือไหวใด ราวกับนี่เป็นเพียงเรื่องราวธรรมดาสามัญเรื่องหนึ่งเท่านั้น

หลิ่วเอ้อร์หลางยังคงเอ่ยเรียกนางว่าพี่ไม่ขาดปาก ทั้งยังหลับใหลอย่างมิรับรู้อันใด... นั่นหมายความว่า ชายชรามิเคยแพร่งพรายข้อความแม้ครึ่งคำแก่เด็กคนนั้นเลย ในยามที่นางมิอาจรู้ตัว เขาก็ได้กดข่มความลับอันใหญ่หลวงเท่าฟ้าเรื่องนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจให้อย่างมิดชิดแน่นหนาแล้ว