ตอนที่ 17 ได้มาสิบสามเหวิน

ตอนที่ 17 ได้มาสิบสามเหวิน

โลกใบนี้ร้างราและอเนจอนาถยิ่งกว่าที่หลิ่วเหอเยี่ยนคิดเอาไว้ นางหากลุ่มมุมที่พอจะบดบังลมและผู้คนพบเห็นได้ วางผ้าห่อของคลี่ลงบนพื้น แล้วนำไหดินเผาทั้งสองใบที่คิดว่าพอจะเชิดหน้าชูตาได้จัดวางลงไปอย่างเรียบร้อย

จากนั้น ก็คือการเฝ้ารออันยาวนาน

ผู้คนในตลาดบางตา นาน ๆ ทีถึงจะมีคนเดินผ่าน ทว่าสายตากลับผ่านเลยไปอย่างรีบร้อน แม้แต่เสี้ยววิก็ตระหนี่ที่จะหยุดมอง เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไป ไหดินเผาสองใบตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนผ้าเก่าตระหนี่ ไร้ผู้ใดเอ่ยถาม

พูดตามตรง ความรู้สึกพ่ายแพ้นั้นย่อมมีอย่างแน่นอน มาที่ตลาดแห่งนี้เกือบสองชั่วยามแล้ว นางไม่เพียงแต่ไม่พบหวังที่จะรักษาขาให้เอ้อร์หลาง แม้แต่การทดลองนำไหดินเผาไปแลกของพื้นฐานที่สุด ก็ยังล้มเหลวโดยสิ้นเชิง