ตอนที่ 12 ราชวงศ์ต้าหยิ่น

ตอนที่ 12 ราชวงศ์ต้าหยิ่น

ในความมืด นางมองไม่เห็นสีหน้าของหลิ่วเอ้อร์หลาง เขาเงียบไปครู่ใหญ่ จึงค่อย ๆ เอ่ย “ข้างนอก... ไม่ดีเลยขอรับ ฝน... ปีหนึ่งแทบไม่เห็นสักหยด แผ่นดินแตกระแหงหมดแล้ว พืชผล... ไม่มีเหลือนานแล้ว”

หลิ่วเหอเยี่ยนหวนนึกถึงฉากในละครโทรทัศน์และนิยาย จึงลองเชิงถาม “ทางทางการเล่า มิได้เปิดคลังแจกจ่ายเสบียงหรือ หรือมิได้นำพาผู้คนมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่มีทางรอดชีวิต”

หลิ่วเอ้อร์หลางสั่นศีรษะในความมืด ครั้นนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น จึงเอ่ยเสียงเบา “ไม่ทราบขอรับ... ข้าไม่เคยพบคนของทางการ หมู่บ้านของพวกเรา... ไม่มีคนอยู่นานแล้ว ผู้ที่หนีได้ต่างก็หนีไปหมดแล้ว ส่วนผู้ที่หนีไม่ไหว...”

เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ แต่นัยที่ยังเอ่ยไม่หมดนั้น ทั้งเขาและนางต่างกระจ่างแจ้งแก่ใจ