ตอนที่ 8 หลิ่วเหอเยี่ยน, หลิ่วเอ้อร์หลาง

ตอนที่ 8 หลิ่วเหอเยี่ยน, หลิ่วเอ้อร์หลาง

ในที่สุดคนทั้งสองก็ขยับมาถึงหน้าประตูเอียงกระเท่เร่ของกระท่อมมุงฟาง หลิ่วเหอปล่อยมือออกคล้ายสิ้นแรง ก่อนจะพิงกำแพงดินพลางหอบหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เพื่อไม่ให้ขาของเด็กคนนั้นบาดเจ็บซ้ำ แม้ว่าเด็กคนนั้นจะไม่ต้องการกดพละกำลังลงบนเรือนร่างของนาง แต่นางก็พยายามแบกรับเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เขาใช้แรงมากเกินไป

ในเตาหินที่ก่อขึ้นมานั้นยังคงมีประกายไฟเหลืออยู่เล็กน้อย การจากไปคราวนี้ยังคงนานไปบ้าง หลิ่วเหอเดินไปที่มุมห้อง โอบกิ่งไม้แห้งที่นางรวบรวมไว้กลับมาอีกสองสามกิ่ง แล้วค่อย ๆ เติมเข้าไปในเตาหินอย่างระมัดระวัง

เปลวไฟเมื่อได้ฟื้นใหม่ก็ดิ้นรนกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง ช่วยขจัดความหนาวเย็นไปได้บ้าง ทั้งยังส่องสว่างเครื่องเรือนอันทรุดโทรมภายในห้องและใบหน้าที่อ่อนล้าอย่างยิ่งสองใบ