ตอนที่ 7 ข้ามีประโยชน์ อย่าทิ้งข้าเลย

ตอนที่ 7 ข้ามีประโยชน์ อย่าทิ้งข้าเลย

ขณะที่นางรู้สึกว่าจิตสำนึกของตนกำลังจะจมลงไปอีกครั้ง เสียงนั้นก็ทะลวงผ่านฟ้าบุพกาลขึ้นมาอีกหน

“นี่”

เด็กชายพยายามยกเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก

ยามราตรีมืดมิดยิ่งนัก แทบมองไม่เห็นเงาคน แต่เขายังคงแยกแยะเงาร่างผอมบางที่ย้อนกลับมาผู้นั้นได้ ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว บนบ่ายังคล้ายลากสิ่งใดมาด้วย

เขา... กลับมาจริง ๆ หรือ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตนเองคิดไปเองหรือไม่ รู้สึกอยู่เสมอว่าเสียงของเขา คล้ายจะ... เล็กกว่าเมื่อครู่นี้เล็กน้อย

ยังไม่ทันที่เขาจะคิดได้กระจ่าง เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ข้ากลับมาแล้ว”