ตอนที่ 6 ตื่นแล้ว

ตอนที่ 6 ตื่นแล้ว

หลิ่วเหอถือชามดินเผาใบนั้นเดินกลับมาข้างคันนา เด็กชายยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ ณ ที่เดิม การกระเพื่อมขึ้นลงอันแผ่วเบาอย่างยิ่งตรงหน้าอกชี้ให้เห็นว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ทว่ากลิ่นอายลมหายใจกลับถี่กระชั้นขึ้นกว่าก่อนหน้านี้หลายส่วน แถมเพดานผากยังร้อนผ่าวจนน่าตกใจ

นี่คืออาการไข้ทับซ้อนหนักขึ้นกว่าเดิมเสียแล้ว

นางวางชามลง ย่อกายลงอย่างระมัดระวัง ยื่นหัตถ์ออกไปค่อย ๆ ประคองท้ายทอยและหัวไหล่ของเด็กชายไว้ หมายจะพยุงตัวเขาขึ้นมาสักเล็กน้อย ร่างกายของเด็กชายอ่อนปัดเปียก ปราศจากจิตสำนึกโดยสิ้นเชิง นางไม่กล้าใช้ออกด้วยแรง ได้แต่ปล่อยให้เขาอิงแอบอยู่บนหัวเข่าที่คู้ขึ้นของตน ศีรษะเอนไปทางด้านหลังเล็กน้อย