ตอนที่ 5 ช่วยชีวิต

ตอนที่ 5 ช่วยชีวิต

เพียงชั่วพริบตา เงาร่างผอมบางนั้นก็ลับหายไปท่ามกลางโขดหินและเศษไม้แห้งกรอบ

เงียบสงบเงียบสงัด ทว่านั่นก็เป็นเพียงความเงียบสงบเงียบสงัดเพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

“ไอ้เด็กเวร!!”

เสียงแหลมสูงของหญิงสาวฉีกกระชากความเงียบสงบเป็นคนแรก นางเด้งตัวขึ้นจากก้อนหินอย่างรวดเร็ว กิริยาท่าทางคล่องแคล่วกว่าเมื่อครู่นี้มากนัก ชั่วไม่กี่ก้าวก็โผล่ไปถึงขอบเนินดิน ยืดคอชะโงกหน้าลงไปมองด้านล่าง

จะยังคงมีเงาคนอยู่ที่ใดกัน?

ชายหนุ่มก็ก้าวตามมาเช่นกัน สีหน้ามืดมนดุดันน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง ถ่มน้ำลายลงสู่หุบเขาขุยด้วยความเกลียดชัง "ไอ้เดรัจฉานรนหาที่ตาย!"

หญิงสาวตบโคนขาอย่างเดือดดาลและโมโหโทโส "ตายแล้วรึ?! ให้มันตายไปง่าย ๆ แบบนี้น่ะรึ! เลี้ยงเสียข้าวสุกมาตั้งหลายปี! ถึงวาระสุดท้ายแล้วแท้ ๆ แม้แต่เนื้อคำเดียวยังไม่ยอมเสียสละให้! เป็นตัวซวยโดยแท้!"