กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คืนนั้น เฉียวเซิงลากร่างกายที่เหนื่อยจนแทบขาดใจกลับหอพัก
เขารู้สึกว่าร่างกายทั้งตัวไม่มีกล้ามเนื้อส่วนไหนเป็นของตัวเองอีกแล้ว เขาเคลื่อนตัวไปตามระเบียงทางเดินราวกับศพเดินได้
บังเอิญตู้จื่อเถิงออกมาเทขยะ เห็นเฉียวเซิงใช้สองมือยันกำแพงเดินโซซัดโซเซมา จึงรีบเข้าไปพยุงไว้
“นายไม่ได้ไปออกกำลังกายกับหวังเลี่ยงพวกนั้นหรือ กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”
“หรือว่าพวกนาย…”
ได้ยินว่าโรงยิมมีเกย์เยอะ ตู้จื่อเถิงนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ขนลุกซู่
เฉียวเซิงไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในหัวตู้จื่อเถิงกำลังคิดเรื่องที่เขียนลงในนิยายไม่ได้
ตอนนี้เขาอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ในใจมีแต่ความเสียใจภายหลัง
ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพไหน?