เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฉียวเซิง เมื่อกี้ขอโทษจริง ๆ นะ” หวังเลี่ยงถือถ้วยชาเดินมาหาเฉียวเซิง
“หลัก ๆ ก็คืออดใจไม่ไหวจริง ๆ อยากแกล้งนายน่ะ ฉันขอโทษนาย”
“ขอโทษ!”
เฉียวเซิงก็ไม่ใช่คนใจแคบอะไร อีกทั้งความเข้าใจผิดครั้งนี้ก็มีเหตุมาจากตัวเขาเองด้วย ใครใช้ให้พอมาถึงเขาก็คิดว่าพวกนี้เป็นคนไม่หวังดีเสียก่อน
อีกทั้งคำพูดไม่กี่ประโยคของหวังเลี่ยงก็จริงใจมาก เขาจึงไม่ค่อยเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ
เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา ชนแก้วกับหวังเลี่ยงแล้วจิบไปหนึ่งอึก
ส่วนหวังเลี่ยงนั้นกระดกชาทั้งถ้วยหมดในอึกเดียว
ในใจเฉียวเซิงร้องว่าโหเฮ้ย น้ำร้อนขนาดนี้ยังกระดกหมดได้ทันที
เรื่องนี้กลับทำให้ภาพจำที่เฉียวเซิงมีต่อเขาดีขึ้นไม่น้อย ยังไงอีกฝ่ายก็ขอโทษด้วยความจริงใจเต็มที่
พวกเขานั่งลงได้ยังไม่ทันพูดกันสักสองประโยค ประตูใหญ่ของบริษัทก็เปิดออกอีกครั้ง ตู้จื่อเถิงอุ้มตู้เฟยปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตู