เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เฉียวเซิงเห็นว่าหลายคนกำลังยกขาจะเข้ามา จึงรีบตะโกนห้าม “พวกคุณเป็นใคร! รีบวางคนนั้นลงเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นผมจะแจ้งตำรวจ!”
เฉียวเซิงพลิกโทรศัพท์มือถือ จอแสดงหน้าจอโทรออก เลข 110 ถูกกดรอไว้แล้ว เหลือแค่กดโทรออกเท่านั้น
ชายฉกรรจ์สี่คนมองหน้ากันแล้วหัวเราะร่า
หวงเจี้ยนกั๋วกำลังจะเอ่ยปาก ชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากกลุ่ม มาบังเขาไว้ด้านหลัง
เขาแสยะยิ้มก้าวไปข้างหน้าสองก้าว คว้าโทรศัพท์มือถือของเฉียวเซิงไป “พวกเรามาทำอะไร คุณไม่รู้แก่ใจบ้างหรือไง!”
“เฉียว... อื้อ ๆ ๆ” หวงเจี้ยนกั๋วเพิ่งจะพูด ก็ถูกปิดปากไว้
เฉียวเซิงถึงมีเวลาสังเกตคนพวกนี้
ทั้งสี่คนร่างกายล่ำสันแข็งแรง สวมเสื้อแขนสั้น กล้ามเนื้อปูดโปนจนเสื้อตึงแน่น
ผิวของพวกเขาคล้ำแดด พอเห็นก็รู้ว่าออกไปตากแดดบ่อย