กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 164 มุ่งหน้าสู่พิพิธภัณฑ์เครื่องดนตรี
“เสี่ยวเฉิน มานั่งสิ ยืนเหม่ออะไรตรงนั้น”
เหลียงกู่ยินเห็นเป่ยเฉินยืนนิ่งไม่ไหวติง จึงร้องเรียกขึ้น
คนเขายังต้องยกอาหารมาเสิร์ฟ นายมายืนขวางประตูอยู่แบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหน
“อ้อจริงสิ นั่งข้างหนานเย่แล้วกัน คนหนุ่มสาวจะได้พูดคุยกันสะดวก”
เป่ยเฉิน: ?????
คุณแม่ พูดจริงเหรอเนี่ย
อะไรคือคนหนุ่มสาวจะได้พูดคุยกันสะดวก พวกเราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อยจะคุยกันยังไง
นี่มันสนามอสุราชัด ๆ ฉันไม่เดินเข้าไปได้ไหม
ตอนนี้เป่ยเฉินมีความรู้สึกอยากจะหมุนตัวเดินหนีไปทันที