กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 165 “หยางชุนปู้ไป๋เสวี่ย” ผู้ขายเพื่อน หวังเซวียน!
เมื่อเดินเข้าไปข้างใน สิ่งแรกที่เห็นคือกลองตัวหนึ่งที่วางอยู่ตรงกลางเป๊ะ
“นี่คือกลองแท่นพยัคฆ์โครงนก เครื่องดนตรีประเภทกลองอันเป็นเอกลักษณ์ของแคว้นฉู่ และเป็นตัวแทนเครื่องเขินที่สำคัญที่สุดของวัฒนธรรมฉู่ในยุครณรัฐ
สามารถอนุรักษ์มาได้จนถึงทุกวันนี้ นับว่าไม่ง่ายเลยจริง ๆ!”
หลังจากเดินอ้อมกลองไป สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือเครื่องดนตรีที่หาดูได้ยากชนิดหนึ่ง
ทั่วทั้งชิ้นงานวาดลวดลายไว้งดงาม ประณีตเป็นอย่างยิ่ง
เป่ยเฉินเดินไปหยุดตรงหน้าเครื่องดนตรีชิ้นนี้ แล้วเริ่มแนะนำขึ้นว่า
“ในบทกวี ‘จารึกอารามผ่าซานหลังวัดฌาน’ กล่าวไว้ว่า
ทิวเขาชวนให้นกปักษาสุขสันต์
เงาสะท้อนในสระทำจิตใจมนุษย์ว่างเปล่า