เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 237 กิเลนเพลิงเซียงหยุน
เจ้าถ่านดำจ้องหลงจิ้งเหยาเขม็ง ความปรารถนาที่มีต่อของอร่อยในดวงตาคู่นั้นชัดเจนจนนางมองออก
หลงจิ้งเหยาคิดไม่ถึงว่าสัตว์เลี้ยงสามตัวที่นางเลี้ยงมาจะเป็นพวกตะกละกันทั้งหมด
เมื่อเห็นว่าเจ้าถ่านดำบินกลับมาจากอีกฝั่งแล้ว จั่นเจากับหลงจิ้งเหยาจึงถือหินจุดไฟเดินหน้าต่อ
ทั้งสองเดินไปได้ไม่นาน ก็พบว่ามีร่องลึกขวางทางอยู่เบื้องหน้า
จั่นเจาก้มลงส่องดูข้างล่าง แล้วพบว่ามีบันไดหินที่ดูค่อนข้างชันทอดยาวลงไปตรง ๆ
“หลงเอ๋อร์ ประเดี๋ยวต้องระวังให้ดี!” จั่นเจารู้สึกหวาดกลัวข้างล่างขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จึงจับมือหลงจิ้งเหยาไว้แน่น
หลงจิ้งเหยาพยักหน้า “พี่เจา วางใจเถิด ข้าจะระวัง”
ตอนนี้หลงจิ้งเหยาอยากใช้คำพูดของตนปลอบโยนจั่นเจา ให้เขาสงบสติอารมณ์ลงได้ เพราะตัวนางเองก็สัมผัสได้ถึงอันตรายใหญ่หลวงอย่างหนึ่ง
“เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด!”