เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 238 สัตว์เลี้ยงทั้งสี่ผูกมิตรกันไม่ยาก
“ข้าแค่ไม่รู้ว่าบาดแผลบนตัวเจ้าเกิดอะไรขึ้น” จั่นเจากล่าวอย่างห่วงใย “แล้วตอนนั้นข้าไม่ได้บอกให้เจ้าอยู่ที่หุบเขาหลานโยว รอข้ากลับมาหลังผ่านเคราะห์รักหรือ”
“นายท่านไม่รู้หรือว่าเซียงอวิ๋นคิดถึงท่านเพียงใด” นับตั้งแต่เห็นจั่นเจา เซียงอวิ๋นก็เริ่มออดอ้อนเขา กลัวว่าพอหลับตาลงแล้วนายท่านจะหายไปอีก
“ข้าจึงเดินทางมาไกลนับหมื่นลี้ หาทางมาถึงสถานที่ผีสางแห่งนี้ เพียงแต่ร่างนี้ไม่บริสุทธิ์เท่าสายเลือดของร่างเดิมของข้า ตอนข้ามาถึง มันถูกคนใช้โซ่ล่ามไว้ที่นี่”
“ตอนนั้นมันบาดเจ็บอยู่แล้ว ตอนข้ามาถึงก็รู้สึกได้ว่าดวงจิตวิญญาณของมันไม่สมบูรณ์ คิดว่าคงเป็นเพราะเหตุนี้ถึงถูกคนล่ามไว้” เซียงอวิ๋นรู้สึกรังเกียจร่างเดิมของตนอย่างยิ่ง รู้สึกว่ามันทำให้เผ่ากิเลนของตนเสียหน้า
“พอแล้วเซียงอวิ๋น ที่นี่ไม่ใช่ที่พูดคุยกัน เราออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ” จั่นเจากล่าวขัดเซียงอวิ๋นที่ยังพูดไม่หยุด ก่อนจะลูบหัวมันเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
เขารู้ดีว่าหากไม่ขัดเซียงอวิ๋นเสียก่อน มันอาจพูดได้ทั้งวันทั้งคืน