เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 234 ความลับในหุบเขา
แม้ทั้งสองจะพูดคุยกัน แต่หูก็ยังคอยระวังฟังความเคลื่อนไหวรอบด้านอยู่เสมอ
ไม่นานจั่นเจาก็กลับมายืนข้างหลงจิ้งเหยาอีกครั้ง เพียงแต่ในมือมีท่อนไม้อยู่สองท่อน
“หลงเอ๋อร์ หยิบไปสักท่อน แล้วพวกเราค่อยเดินหน้าต่อ”
หลงจิ้งเหยารับท่อนไม้ท่อนที่อยู่ใกล้มือของนางจากจั่นเจาอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองใช้ท่อนไม้เคาะพื้นดินรอบ ๆ เป็นครั้งคราวในพงหญ้ารกทึบ หวังว่าจะพบอะไรบางอย่าง
“พี่เจา ท่านคิดว่าวันนี้พวกเราจะพบอะไรหรือไม่?” หลงจิ้งเหยากะพริบตา
“หลงเอ๋อร์วางใจเถิด พวกเราต้องพบอะไรแน่ เชื่อสัญชาตญาณของเจ้าเถิด” จั่นเจาครุ่นคิด “ก่อนหน้านี้เจ้ายังให้กำลังใจใต้เท้าฮว่าอยู่มิใช่หรือ?”
หลงจิ้งเหยาแลบลิ้นอย่างซุกซน “พี่เจา ข้าแค่อยากทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเท่านั้น”
จั่นเจาเห็นเช่นนั้นก็ยื่นมือไปดีดสันจมูกของหลงจิ้งเหยาเบา ๆ “เจ้าจอมซน”