เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 230 คืนสะพรึงขวัญ (1)
“ท่านอาจารย์ ท่านก็กินด้วย” หลงจิ้งเหยาพูดพลางคีบซี่โครงหมูเมาสุราใส่ชามของนักพรตเทียนหยา
นักพรตเทียนหยาส่งสายตาให้จั่นเจา ราวกับจะบอกว่า “เห็นหรือไม่ นังหนูจิ้งเหยายังคีบอาหารให้ผู้เฒ่าอย่างข้าด้วย”
จั่นเจาทำหน้าบึ้ง ราวกับจะบอกว่า “อายุปูนนี้แล้วยังไม่รู้จักกินข้าวดี ๆ กลับมาแย่งความรักกับข้าเสียได้”
หลงจิ้งเหยามองซ้ายทีขวาที สุดท้ายก็ทำได้เพียงก้มหน้ากินข้าว ไม่สนใจพวกเขาอีก
นักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามกินข้าวไปพลางมองออกไปนอกหน้าต่างไปพลาง ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาถึงรู้สึกว่าเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ช่างซบเซา
“เทียนหยา เจ้าอายุเท่าไรแล้ว ยังมีด้านไร้เดียงสาเช่นนี้อีกหรือ” ปรมาจารย์เสวี่ยอวี้หยอกเย้า
“ข้าแกล้งศิษย์ของตัวเองไม่ได้หรือ เหมือนข้าไปหาเรื่องท่านอย่างไรอย่างนั้น” นักพรตเทียนหยามองปรมาจารย์เสวี่ยอวี้ด้วยหางตา
มุมปากปรมาจารย์เสวี่ยอวี้กระตุก “ดูสิ ทุกคนกินกันเสร็จหมดแล้ว เหลือเพียงเจ้า”
ตอนนั้นนักพรตเทียนหยาถึงสังเกตเห็นเรื่องนี้ จึงกระแอมสองครั้งอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย