เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 231 คืนสะพรึงขวัญ (2)
เมื่อได้ยินนักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามพูดเช่นนี้ ทุกคนก็มองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าเป็นอย่างที่เขาว่าจริง ๆ
“เอาอย่างนี้ ประเดี๋ยวพวกเราไปซุ่มอยู่บนต้นไม้แถวนั้น ข้าอยากเห็นนักว่าคนแบบใดมาแสร้งเป็นผีที่นี่ จนทำให้ผู้คนไม่กล้ามาที่นี่”
พอนักพรตเทียนหยาพูดจบ หลงจิ้งเหยาทั้งหกคนและสัตว์เลี้ยงสามตัวก็ดับกลักไฟ กลั้นหายใจ แล้วทะยานขึ้นไปซ่อนบนต้นไม้
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ก็มีเสียงฝีเท้า “ซ่า ซ่า” ดังขึ้นในหมู่บ้านศิลาคราม เสียงนั้นค่อย ๆ ใกล้เข้ามา แต่น่าแปลกที่ทุกคนกลับไม่เห็นเงาคน หรือก่อนหน้านี้หลงจิ้งเหยาและพวกจะคาดเดาผิดไป
หลงจิ้งเหยาคิดในใจพลางใช้จิตสื่อสารกับสัตว์เลี้ยงทั้งสาม ดูว่าพวกมันพบอะไรบ้างหรือไม่
“นายท่าน ตอนนี้ข้าอยู่เหนือหมู่เมฆ ยังไม่เห็นว่ามีใครปรากฏตัวเลย” จุยเฟิงพูดก่อน
“นายท่าน ข้าคิดว่าคืนนี้พวกเราน่าจะได้อะไรกลับไปบ้าง” เจ้าถ่านดำมีสัญชาตญาณเฉพาะตัวของเทียนโก่ว
“นายท่าน เมื่อครู่ข้าใช้ดวงตาหยินหยางดูแล้ว รู้สึกว่าในหมู่บ้านศิลาครามมีวิญญาณผู้ตายอย่างไม่เป็นธรรมกำลังร้องขอความเป็นธรรม” เสวี่ยอิ่งเล่าสิ่งที่มันพบ