เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 229 ออกเดินทาง
“แม่นางหลง ข้าว่าการคาดเดาของเจ้าเช่นนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย” หลิ่วฮ่าวหรานกล่าวด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย
“ข้าสงสัยอยู่นิดหน่อยว่า ใต้หุบเขาวายุทมิฬแห่งนี้จะมีคนอาศัยอยู่จริงหรือ”
“แต่เมื่อครู่ปรมาจารย์เสวี่ยอวี้ก็บอกแล้วว่าเรื่องนั้นแปลกอยู่บ้าง ทว่าหุบเขาวายุทมิฬซับซ้อนเกินไป พวกเราอย่าผลีผลามลงมือจะดีกว่า” จั่นเจาลูบคาง
“ทุกคนอย่ามัวพูดกันอยู่ตรงนี้เลย กลับโรงเตี๊ยมวายุทมิฬไปค่อยว่ากัน” นักพรตเทียนหยาขัดบทคนหลายคนที่ยังคุยกันไม่หยุด
……
เมื่อหลงจิ้งเหยาทั้งหกคนและสัตว์เลี้ยงสามตัวกลับถึงโรงเตี๊ยมวายุทมิฬ ผู้คนจำนวนมากกำลังเตรียมตัวจากไป
“ข้านึกว่าที่นี่จะมีสมบัติจริง ๆ เสียอีก ไม่นึกว่าจะถูกหลอก”
“ที่เจ้าพูดก็ไม่ถูกนะ ไม่มีใครบังคับให้เจ้ามาสักหน่อย”
“อันที่จริง ภาพมหัศจรรย์ที่เราเห็นก็เรียกได้ว่าเป็นสมบัติอีกชนิดหนึ่ง”