เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 228 ภาพลวงตาเหนือทะเล
“นายท่านวางใจเถิด พวกเราสามตัวจะคอยดูตรงหน้าต่างทุกวัน หากมีคนพบสมบัติ ถึงตอนนั้นคนที่ออกจากโรงเตี๊ยมคงมีมากกว่านี้แน่” เจ้าถ่านดำครุ่นคิด
“หัวสมองเจ้านี่ช่างฉลาดจริง!” หลงจิ้งเหยาหัวเราะพลางลูบขนสีดำเป็นเงาของเจ้าถ่านดำ
เจ้าถ่านดำรู้ว่าตนได้รับคำชมจากหลงจิ้งเหยา จึงมองเสวี่ยอิ่งกับจุยเฟิงด้วยสีหน้าภูมิใจ
……
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ล่วงเลยไปสามวัน
วันนั้นพายุทรายเริ่มเบาลงทีละน้อย แต่ทางหุบเขาวายุทมิฬกลับมีแสงวาบขึ้นมาเป็นระยะ
หลงจิ้งเหยากับพวกสังเกตเห็นเรื่องนี้เช่นกัน แล้วออกจากโรงเตี๊ยมวายุทมิฬไปพร้อมกับคนอื่น ๆ ในโรงเตี๊ยม
ตอนนี้หุบเขาวายุทมิฬพ้นจากความอึดอัดคับข้องก่อนหน้าไปแล้ว กลับทำให้ผู้คนรู้สึกถึงพลังชีวิตอันเปี่ยมล้น
ราวกับสรรพสิ่งกำลังฟื้นตื่น มองไปทางใดก็เห็นใบไม้อ่อนที่เพิ่งผลิขึ้น