เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 223 จอมพิษอำมหิต เซี่ยจิงเฟิง
หากหลงจิ้งเหยาไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องเหล่านี้ นางเชื่อว่าคนพวกนั้นคงตายไปนานแล้ว มิฉะนั้นคนเหล่านั้นคงไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปง่ายดายเช่นนี้
ที่จริงผีเสื้อดำก็เห็นเช่นกัน เพียงแต่นางไม่คิดจะเข้าไปห้าม
“ข้าว่าเจ้านี่นะ กล้าให้ลูกน้องลงมือกับพวกเขาจริง ๆ ไม่กลัวว่าจะยั่วโทสะพวกเขาหรือ ถึงตอนนั้นพี่น้องของเจ้าคงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แน่” เซี่ยจิงเฟิงเหลือบมองผีเสื้อดำ
“ก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นนี่” ผีเสื้อดำยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก
เมื่อเห็นผีเสื้อดำพูดเช่นนั้น เซี่ยจิงเฟิงซึ่งเป็นเพียงคนนอกก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรต่อ ได้แต่ส่งสายตาลึกล้ำให้นาง ราวกับบอกให้ดูแลตัวเองให้ดี
“จั่นเจา ข้าว่าเจ้าอยู่ศาลไคเฟิง คอยติดตามใต้เท้าเปาให้ดีไม่ดีกว่าหรือ เหตุใดถึงมาหุบเขาวายุทมิฬเล่า?” ขุนนางทิเบตคนหนึ่งจำจั่นเจาได้ จึงถือกาสุราเดินเข้ามา
“พวกเรารู้จักกันหรือ?” จั่นเจามองผู้มาเยือนอย่างงุนงง
ขุนนางทิเบตผู้นั้นถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอย่างไรต่อ ส่วนหลงจิ้งเหยาอดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้