เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 222 โรงเตี๊ยมวายุทมิฬ
มีผักดำปรุงซอส ปลาสีดำดองผักดอง ผักใบหอมสีดำคลุกเย็น ผักกาดขาวสีดำปรุงนึ่ง ซุปผลหม่อนดำ ไก่ดำย่างถ่าน วุ้นเส้นผักดำ ปลาไหลผัดพริกชาลิ้น และสุราผลไม้ดำหนึ่งไห
หลงจิ้งเหยาเห็นว่าอาหารที่พวกเขาสั่งมาเสิร์ฟครบแล้ว ด้วยความระมัดระวัง นางจึงเทยาเม็ดออกมาจากขวดกระเบื้องเก้าเม็ด กำชับให้ทุกคนกินคนละเม็ด เพราะนางกลัวว่าเถ้าแก่จะวางยาพิษในอาหารเหล่านี้
เถ้าแก่เนี้ยผู้นี้มีชื่อเดิมว่าเฮยหูเตี๋ย
ไม่รู้ว่าเฮยหูเตี๋ยมาอยู่ที่โต๊ะของพวกเขาตั้งแต่เมื่อใด “ท่านลูกค้าทั้งหลาย จากที่ข้าเห็น พวกท่านคงมาหุบเขาวายุทมิฬของเราเป็นครั้งแรก”
“เถ้าแก่ ท่านดูออกได้อย่างไร” พอเสียงเย็นใสของหลงจิ้งเหยาดังขึ้น เฮยหูเตี๋ยก็อดอิจฉาไม่ได้
อย่างไรเสีย ในหุบเขาวายุทมิฬของพวกเขาก็มีแต่บุรุษเป็นส่วนใหญ่ สตรีงดงามจับตาเช่นหลงจิ้งเหยา นางเฮยหูเตี๋ยเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอีกห้าคนที่แต่ละคนมีความงามโดดเด่นต่างกัน แต่จะกล่าวสั้น ๆ ก็คือรูปงาม