เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 224 ปลุกความทรงจำในชาติภพก่อน
“ความรู้สึกของเจ้าไม่ผิด อาจารย์ก็สัมผัสได้เช่นกัน” นักพรตเทียนหยาครุ่นคิด “ดูท่าคนผู้นั้นคงไปแล้ว”
“เอาละ พวกเรากลับห้องของตนไปพักผ่อนกันให้ดี เรื่องอื่นค่อยว่ากันพรุ่งนี้” นักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามกล่าวพลางเปิดประตูเดินออกไปก่อน
ไม่นานทุกคนก็กลับไปหมด ในห้องเหลือเพียงปรมาจารย์เสวี่ยอวี้คนเดียว
……
“เสวี่ยอิ่ง เจ้าถ่านดำ จุยเฟิง คืนนี้ข้าฝากเรื่องความปลอดภัยไว้กับพวกเจ้าแล้ว” หลงจิ้งเหยาพูดจบก็ล้มตัวหลับไปทันที
“ว่าแต่พวกเราสามตัวจะแบ่งงานกันอย่างไร?” เจ้าถ่านดำหาวพลางมองเสวี่ยอิ่งกับจุยเฟิง
“ข้าว่าให้เสวี่ยอิ่งเฝ้าก็พอ อย่างไรมันก็เป็นแมว ส่วนข้ากับเจ้าถ่านดำจะงีบกันก่อน หากมีเรื่องอะไร เจ้าค่อยร้องปลุกพวกเรา” จุยเฟิงพูดสิ่งที่คิดออกมาตรง ๆ โดยไม่เสียเวลาครุ่นคิด
“ข้าว่าพวกเจ้าสองตัวนี่ไม่เห็นแก่พี่น้องกันเลย” เสวี่ยอิ่งพูดจบก็ถลึงตามองเจ้าถ่านดำกับจุยเฟิงอย่างดุเดือด
เจ้าถ่านดำกับจุยเฟิงไม่ถือสา พวกมันรู้จักนิสัยของเสวี่ยอิ่งดี รู้ว่ามันแค่พูดไปเช่นนั้น