เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 217 ฤดูแห่งความวุ่นวาย
นักพรตเทียนหยาชำเลืองมองเขา “ข้ายังไม่ห่วงศิษย์ของตัวเองเลย ศิษย์น้องไยเจ้าดูเป็นห่วงยิ่งกว่าข้าเสียอีก”
“เทียนหยา เจ้าไม่ห่วงเลยหรือ?” ปรมาจารย์เสวี่ยอวี้กลอกตามองเขา
“เจาเจาโลดแล่นอยู่ในยุทธภพและในวงราชการมานานเพียงนี้ ข้าเชื่อว่าเขาจัดการได้” นักพรตเทียนหยาหยิบจอกสุราขึ้นจิบสุราเบญจมาศ
“อีกอย่าง หลิ่วฮ่าวหรานผู้นั้นก็ถูกนังหนูจิ้งเหยาเรียกตัวมาที่อำเภอเชียนอวี่แห่งนี้ แล้วยังมีวรยุทธ์ของนังหนูจิ้งเหยาเองที่ไม่ด้อยไปกว่าเจาเจา ข้ารู้สึกว่านางอาจจะเหนือกว่าอยู่เล็กน้อยด้วยซ้ำ”
“หา…ไม่จริงกระมัง!” ปรมาจารย์เสวี่ยอวี้อ้าปากค้าง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะให้พวกเราตามมาที่อำเภอเชียนอวี่ทำไม?”
นักพรตเทียนหยากลอกตามองปรมาจารย์เสวี่ยอวี้ “ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เห็นว่าเรื่องนี้คล้ายกับเรื่องของหลิ่วฮ่าวหรานอยู่บ้างหรอกหรือ ต่างก็เล่นกลคืนชีพกันทั้งนั้น”
“ศิษย์พี่ ท่านคงไม่ได้สงสัยว่าแท่นบูชาในห้องศิลานั่นใช้เรียกวิญญาณด้วยกระมัง” นักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน