เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 216 กลองร้องทุกข์ยามราตรี
หลงจิ้งเหยากับจั่นเจาจูงมือกันมาตลอด ยามเดินผ่านหอนางโลมเมื่อครู่ก็ไม่มีใครปล่อยมือกัน ยามนี้ฝ่ามือของทั้งคู่จึงชื้นเหงื่อ แนบสัมผัสกันอย่างอบอุ่น
หลงจิ้งเหยารู้สึกถึงไออุ่นจากมือของจั่นเจา ทำให้นางรู้สึกว่าฉากเมื่อครู่นั้นชวนใจเต้นอยู่บ้าง
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางพูดเช่นนั้นกับคนแปลกหน้ากลางถนน แถมยังเป็นถนนบุปผาอีกด้วย
“เจ้าถ่านดำ นายท่านเหมือนหูแดงแล้วนะ” เสวี่ยอิ่งเอ่ยขึ้นราวกับเพิ่งค้นพบความลับบางอย่าง
“ข้าว่าแล้ว เสวี่ยอิ่ง เจ้าไม่เสียชื่อแมวหยินหยางแห่งเผ่าแมวจริง ๆ ชอบเรื่องซุบซิบเสียเหลือเกิน” เจ้าถ่านดำมองเสวี่ยอิ่งอย่างดูแคลน
“เจ้าถ่านดำ ข้าว่าเจ้าแค่เห็นข้ามีขนสีดำก็เลยอิจฉาใช่หรือไม่?” เสวี่ยอิ่งพูดอย่างไม่สบอารมณ์
สัตว์เลี้ยงทั้งสองกระซิบคุยกันเบา ๆ ท่ามกลางราตรี ทำให้ยามที่หลงจิ้งเหยากับจั่นเจาเดินทอดน่องไปด้วยกัน อบอวลด้วยความอ่อนหวานเป็นพิเศษ
……
ยามจื่อสามเค่อ เสียงคนตีเกราะยามดังมาจากด้านนอก