เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 218 มนุษย์จิ้งจก
จั่นเจามองท่านอาจารย์ของตนแล้วรู้สึกว่าเขาชักมีเค้าเป็นเด็กแก่ไม่มีผิด
หลงจิ้งเหยาก็พยักหน้าหงึก ๆ อยู่ข้าง ๆ
แม้แต่หรงฮุย นายอำเภอหรงที่อยู่ในที่ว่าการอำเภอ กับฮูหยินของเขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนได้ราง ๆ
เจ้าหน้าที่ศาลคนหนึ่งเข้ามารายงานเขา “ใต้เท้า เมื่อครู่เสียงนั้นเหมือนดังมาจากที่ไม่ไกลนักด้านหลังจวนผีตระกูลหลี่ขอรับ”
“เจ้าหมายถึงแถวนั้นหรือ?” เมื่อครู่หรงฮุยยังคิดว่าตนฟังผิดไป
หลังเจ้าหน้าที่ศาลยืนยันอีกครั้ง เขาก็ยืนอยู่กลางลาน มองไปทางจวนผีตระกูลหลี่ แม้จะมองไม่เห็นอะไร แต่พลันนึกถึงหัวหน้ามือปราบหลินขึ้นมา ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพาคนตามจั่นเจากับหลงจิ้งเหยาไปที่นั่น
เมื่อฝุ่นร่วงลงพื้นอีกครั้ง แท่นบูชาที่ก่อนหน้านี้ถูกดอกพลับพลึงแมงมุมแดงล้อมรอบก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน
ที่น่าพิศวงคือ ภายในระยะห่างหนึ่งก้าวรอบแท่นบูชา รวมถึงบนแท่นนั้นไม่มีเศษหินตกลงมาเลย