เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 190 วัดกลางทะเลบุปผา
พวกนางทั้งสี่ต่างไม่คาดคิดว่าจะมาพบกันในถ้ำใต้ดิน จึงพากันชะงักงันไปหมด
“น้องหนิงหรู เหตุใดเจ้ากับพี่ใหญ่ไป๋จึงรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่?” หลงจิ้งเหยาถามอย่างสงสัย
“พี่สาวจ้าว พวกข้าไม่รู้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ” หนิงหรูส่ายหน้า
จั่นเจาหันไปมองไป๋อวี้ถัง “จริงสิ เจ้าหนูขาว พวกเจ้าเข้ามาจากทางใด หรือพบอะไรเข้าเหมือนกัน?”
ยามนี้ไป๋อวี้ถังยังคงสุขุมผ่อนคลายเช่นเคย สีหน้าไม่แสดงอารมณ์มากนัก ทว่าภายในถ้ำมืดมิด ใบหน้าที่เดิมก็งดงามคมคายของเขากลับยิ่งดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ
“จั่นแมวน้อย ข้าจะเล่าให้ฟัง…” พอเห็นจั่นเจา ไป๋อวี้ถังก็ราวกับพบสหายรู้ใจ รีบลากเขาไปอีกด้านแล้วกระซิบเล่าสิ่งที่ตนพบระหว่างทาง
“พี่สาวจ้าว!” หนิงหรูเอ่ยพลางยื่นมือไปอุ้มเสวี่ยอิ่งมา ลูบขนขาวนุ่มลื่นของมัน
เสวี่ยอิ่งร้อง “เมี้ยว ๆ” สองครั้ง ดูท่าจะเคลิบเคลิ้มกับการถูกลูบไม่น้อย
หลงจิ้งเหยาสังเกตเห็นว่าใบหน้าของหนิงหรูยังซีดอยู่เล็กน้อย น้ำเสียงของนางจึงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว