เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 188 ตายแล้วคืนชีพ
“แค่ก ๆ … ช่วยด้วย…” เสียงนั้นแผ่วเบาเป็นพัก ๆ คล้ายดังมาจากด้านหลังวัดเมฆาคราม
หลงจิ้งเหยาพูดเสียงเบา “พี่เจา ทำไมข้าฟังแล้วรู้สึกคุ้นกับเสียงนี้?”
จั่นเจาครุ่นคิด “เสียงนี้คล้ายหลวงจีนหนุ่มที่พวกเราเห็นก่อนหน้านี้”
เวลานี้วัดเมฆาครามราวกับถูกปกคลุมด้วยไอผี ดูมืดมนและน่ากลัวยิ่งนัก
จั่นเจากับหลงจิ้งเหยารีบตามเสียงไป ไม่นานก็พบหลวงจีนหนุ่มคนนั้นนอนจมกองเลือด จั่นเจาเข้าไปตรวจดู แล้วพบว่าเขาสิ้นลมหายใจไปนานแล้ว
“หลงเอ๋อร์ พวกเราแยกกันไปหาหลวงจีนน้อยที่เห็นก่อนหน้านี้ หวังว่าจะพบเบาะแสสักอย่าง”
จั่นเจาพูดพลางแก้ผ้าเช็ดหน้าออก ก่อนทะยานตัวขึ้นและหายไปในหมอกบาง ๆ
“พี่เจา ระวังตัวด้วย!” ไม่รู้ว่าเสียงของหลงจิ้งเหยาจะดังไปถึงจั่นเจาในหมอกหรือไม่
ขณะที่นางกำลังจะทะยานตัวจากไป เจ้าถ่านดำก็เห่า “โฮ่ง ๆ” ขึ้นมาทันใด ทำให้นางที่เขย่งปลายเท้าอยู่กลับวางเท้าลงกับพื้นอีกครั้ง