เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 161 ถวายธูปที่วัดเซี่ยงกั๋ว
“โยมอาจไม่ทราบ ทุกเดือนในวันขึ้น 1 ค่ำกับ 15 ค่ำ คนที่มาถวายธูปที่วัดเซี่ยงกั๋วจะมากกว่าวันปกติ และวันนี้ก็ตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำพอดี”
“ขอบคุณหลวงจีนน้อยที่ช่วยคลายข้อสงสัยให้พวกเรา” หลงจิ้งเหยาค้อมกายคารวะเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร นี่เป็นสิ่งที่พระควรทำอยู่แล้ว” กล่าวจบ หลวงจีนน้อยก็ยกมือเกาศีรษะโล้นของตน ใบหน้าเผยรอยยิ้มเขินอายเล็กน้อย
“ท่านแม่ ในเมื่อวันนี้เป็นวันขึ้น 15 ค่ำ พวกเราอย่าไปเบียดเสียดกันที่วิหารหลักของพระมหาวีระเลย” หลงจิ้งเหยาพูดกับพระสนมหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ใช่แล้ว ท่านแม่!” เซียงเสวียนก็เห็นด้วยเต็มที่
ท้ายที่สุดตอนนี้พระสนมหลี่มองไม่เห็น หากเดินชนหรือสะดุดเข้าคงลำบาก
หนิงหรูเข้าวัดเป็นครั้งแรก สายตาจึงอดมองเข้าไปในวิหารใหญ่ไม่ได้ หากหลงจิ้งเหยาไม่ดึงนางไว้ทัน นางคงพลัดหลงกับคนอื่น ๆ ไปแล้ว
ดังนั้น หลังขอบคุณหลวงจีนน้อยแล้ว คนทั้งกลุ่มก็ไปยังวิหารด้านข้างซึ่งสงบกว่าเล็กน้อยข้างวิหารพระมหาวีระ
“เซียงเสวียนช่วยจุดธูปให้แม่หน่อย” ยามนี้ฮูหยินเฒ่าตาบอดยืนอยู่หน้าพระพุทธรูปพอดี