เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 160 แยกแยะจริงเท็จ
จากนั้นนางดึงคอเสื้อลงเบา ๆ พลางโน้มศีรษะไปข้างหน้าเล็กน้อย ปานรูปหัวใจสีชมพูจาง ๆ ตรงลำคอของหลงจิ้งเหยาจึงปรากฏแก่สายตาทุกคน
น้ำเสียงของฮูหยินเฒ่าตาบอดเจือความร้อนใจอยู่บ้าง “ใต้เท้าเปา ที่ลำคอของจิ้งเหยามีปานอยู่ใช่หรือไม่?”
“ฮูหยินผู้เฒ่า ที่ลำคอของท่านหญิงจื่อเยียนมีปานรูปหัวใจอยู่จริง” ใต้เท้าเปาพลางลูบหนวดเคราของตน
“ขอบคุณใต้เท้าเปา ในที่สุดหญิงชราก็ได้พบลูกสาวของตนเสียที” น้ำเสียงฮูหยินเฒ่าตาบอดเจือความตื่นเต้น
“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านแน่ใจหรือ?” น้ำเสียงของหลงจิ้งเหยาเจือความไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง
“ข้าแน่ใจว่าเจ้าเป็นลูกสาวของข้า!” น้ำตาแห่งความยินดีของฮูหยินเฒ่าตาบอดไหลรินไม่ขาดสาย
พระสนมหลี่รู้สึกว่าความทุกข์ยากที่ตนเผชิญมาตลอดหลายปีไม่ได้สูญเปล่า แม้ยังไม่ได้พบหน้าลูกชาย แต่กลับได้พบลูกสาวด้วยเหตุบังเอิญ
ยามนี้น้ำตาเอ่อคลอเต็มเบ้าตาของหลงจิ้งเหยา จนรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน
ทุกคนในห้องหนังสือต่างยินดีที่พระสนมหลี่กับเซียวเหล่งนึ่งผู้เป็นแม่ลูกได้กลับมาพบกัน