เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 147 ฝันร้าย
แม้เสียงร้องจะหยุดแล้ว แต่ยังมีหยาดน้ำตาใสเกาะอยู่บนเปลือกตา ใบหน้าดูราวกับแมวน้อยลายดอกไม้ ทำให้ยายซุนปวดใจยิ่งนัก
เวลานี้แสงไฟในห้องอื่น ๆ ก็ถูกจุดขึ้น
แม้แต่ใต้เท้าเปากับฮูหยินผู้เฒ่าจั่นก็ถูกเสียงนี้ปลุกให้ตื่น
เสี่ยวซื่อจื่อตกใจตื่นแล้วมุดเข้าไปในอ้อมแขนท่านกงซุน
ใบหน้าซีดขาวจนท่านกงซุนตกใจ รีบอุ้มเสี่ยวซื่อจื่อขึ้นมาปลอบ
เจี่ยงหู่กับเจี่ยงเป้าตกใจตื่น ทั้งสองลุกขึ้นนั่งกอดกันแน่น โดยเฉพาะเจี่ยงเป้าซึ่งเบิกตากว้าง เวลานี้ร่างยังสั่นเล็กน้อย
หมัวมัวจิ่นรีบลุกจากเตียง จุดเทียนแล้วเดินไปถามทั้งสองข้างเตียง “เป็นอะไรไป?”
“อย่ากลัวไปเลย ท่านอาจารย์ฝันร้ายเท่านั้น!” เจี่ยงหู่กับเจี่ยงเป้าค่อย ๆ สงบลงเมื่อหมัวมัวจิ่นปลอบไม่หยุด
แน่นอนว่าผู้ที่ตกใจหนักที่สุดยังคงเป็นสัตว์เลี้ยงสามตัวที่อยู่ห้องเดียวกับหลงจิ้งเหยา