เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 146 ผู้เฒ่าอินแห่งดาวกุ่ย
“ท่านเอาเวลาไปคิดเรื่องของตัวเองเถิด พอกลับไปแล้วจะอธิบายกับใต้เท้าเปาอย่างไร”
เวลานี้ผู้เฒ่าอินแห่งดาวกุ่ยมีสีหน้าท้อแท้ เขาถูกเด็กน้อยทั้งสามสกัดกำลังภายในเสียแล้ว โดยเฉพาะแม่นางน้อยผู้นั้นที่ทำให้เขาคาดเดาไม่ออก
“ไม่ฟังคำผู้เฒ่า ย่อมเสียใจในภายหลัง” ผู้เฒ่าอินแห่งดาวกุ่ยทำสีหน้าหวังดี “ข้าหวังดีต่อเจ้าแท้ ๆ เหตุใดแม่นางน้อยจึงไม่ยอมฟังเล่า”
หลงจิ้งเหยาฟังคนผู้นี้บ่นพึมพำไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ จนแทบหูเป็นตาปลา รู้สึกเพียงว่าเขาช่างพูดมากเหลือเกิน
จั่นเจาสังเกตเห็นประกายแวววาวในดวงตาของผู้เฒ่าอินแห่งดาวกุ่ย แม้ไม่รู้ว่าคนผู้นี้คิดแผนร้ายอะไรอยู่ แต่ก็เดินเข้าไปรับตัวเขาจากมือหลงจิ้งเหยา
หลงจิ้งเหยาพลันรู้สึกสบายขึ้น นางหัวเราะเย็นชาใส่ผู้เฒ่าอินแห่งดาวกุ่ย แล้วไม่สนใจเขาอีก เดินไปยืนข้างหนึ่ง ตั้งใจทำเหมือนเขาเป็นอากาศ
ผู้เฒ่าอินแห่งดาวกุ่ยคิดว่านางไม่ทันสังเกตประกายแวววาวในดวงตาของเขา ก็คิดผิดอย่างสิ้นเชิง เพียงแต่ตอนนี้มีพี่เจาช่วยจัดการแทน นางจึงได้พักสบาย ๆ