บทที่ 132 สภาวะจิตว่าง

บทที่ 132 สภาวะจิตว่าง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลงจิ้งเหยาตื่นจากฝัน พอลืมตาก็เห็นว่าท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสางแล้ว

นางบิดขี้เกียจแล้วพลิกตัวลุกขึ้น หยิบกระโปรงสีขาวที่วางอยู่ข้าง ๆ มาสวม

เวลานี้เสวี่ยอิ่ง เจ้าถ่านดำ และจุยเฟิงก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นกัน

หลังเปิดประตู หลงจิ้งเหยาหยิบกระบี่อ่อนจื่อเวยในมือ แล้วร่ายรำกระบี่อยู่ในลาน

บางทีอาจเป็นเพราะหลงจิ้งเหยาเพิ่งผ่านเคราะห์ครั้งใหญ่เมื่อวาน ท่วงท่าของวิชากระบี่ดรุณีหยกที่ร่ายรำออกมาแม้ไม่เปลี่ยนไป แต่กลับทำให้นางเข้าใจวิชากระบี่ดรุณีหยกในมุมใหม่ เพิ่มไอสังหารให้กระบี่อันพลิ้วไหว

ใบไม้รอบข้างค่อย ๆ ร่วงจากกิ่งตามการเคลื่อนไหวของหลงจิ้งเหยา แล้วฝุ่นก็พัดพาพวกมันลอยขึ้นกลางอากาศ

เสวี่ยอิ่งกับเจ้าถ่านดำเดินออกมาจากห้อง แล้วยืดเส้นยืดสาย

เห็นเสวี่ยอิ่งกับเจ้าถ่านดำเหยียดขาหน้าทั้งสองออกไป สูดหายใจลึก แล้วโก่งตัวขึ้น น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก

ส่วนจุยเฟิงก็เดินออกมาจากห้องด้วยสองขาของมัน ไปยืนยืดเส้นยืดสายในที่โล่งแห่งหนึ่ง