กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 133 เจริญอาหาร
เวลานั้นเอง หมัวมัวจิ่นให้เสี่ยวชุ่ยยกบะหมี่เนื้อตัดมือชามใหญ่มาให้จั่นเจา
“ขอบใจนะ เสี่ยวชุ่ย!” จั่นเจารับบะหมี่เนื้อมาแล้วก็ก้มหน้ากินคำโตทันที
หลงจิ้งเหยามองความเร็วในการกินบะหมี่ของจั่นเจาแล้วรู้สึกว่าเร็วเกินไปจริง ๆ ราวกับกลืนทั้งคำโดยไม่เคี้ยว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาหารจะย่อยหรือไม่
หลงจิ้งเหยาสงสัยเล็กน้อย “พี่เจา หิวขนาดนั้นเชียวหรือ?”
จั่นเจาวางตะเกียบกับชามลงแล้วมองหลงจิ้งเหยากับไป๋อวี้ถัง “พวกเจ้าไม่หิวกันหรือ?”
หลงจิ้งเหยาชี้ไปที่อาหาร “ก็หิวนิดหน่อย แต่ของพวกนี้ก็พอแล้ว”
ไป๋อวี้ถังกลับทำหน้าเอือมระอา “มีแต่หมูเท่านั้นแหละที่กินแบบนี้”
จั่นเจาได้ยินแล้วรู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก พลางคิดในใจว่า “เจ้าหนูขาวนี่กล้าดีอย่างไรถึงเปรียบจั่นแมวน้อยอย่างข้ากับหมู คอยดูเถิด กินเสร็จเมื่อใดข้าจะจัดการเจ้าแน่”
จากนั้นเขาก็ถลึงตามองไป๋อวี้ถังอย่างดุดัน ก่อนจะก้มหน้ากินต่อ