บทที่ 505: วิญญูชนมุมานะไม่หยุดยั้ง

บทที่ 505: วิญญูชนมุมานะไม่หยุดยั้ง

ก็ช่วยไม่ได้ อาหารของภัตตาคารจงหัวอร่อยไปเสียทุกอย่าง ใครเห็นแล้วจะน้ำลายสอก็เป็นเรื่องธรรมดา

นายทหารทั้งสองไม่ได้ทักท้วงอะไร สายตาของพวกเขามองตามทิศที่ฮั่วเอ่อร์ชี้ จึงไม่เห็นว่าไกด์ของตนกำลังแอบกลืนน้ำลาย

เมื่อฮั่วเอ่อร์อธิบายเสียยืดยาวจนจบ พลโทส่านหมิ่นกับพลตรีหลินเค่อก็ดูจะยังย่อยข้อมูลทั้งหมดไม่ทัน

“เดี๋ยวก่อน...อาหารมีมากมายขนาดนี้ วัตถุดิบมาจากไหน?”