บทที่ 504: กลับเล่าจนตัวเองหิวเสียก่อน

บทที่ 504: กลับเล่าจนตัวเองหิวเสียก่อน

สะอาด และอบอุ่น

ภายในม่านแสงขาว พลโทส่านหมิ่นและพลตรีหลินเค่อเดินผ่านป่าไผ่สองข้างทาง โดยมีเฉียวอีซือกับฮั่วเอ่อร์นำทาง ทั้งสองเหยียบแผ่นหินสีคราม มุ่งหน้าไปยังใต้ซุ้มประตูที่ประดับคานแกะสลักและเสาทาสีในรูปแบบแปลกตา

แสงขาวตัดขาดความหนาวเย็นของกระแสหมอก ทั้งยังแยกกลิ่นชื้นหนักอึ้งจากน้ำค้างยามค่ำคืนออกไป แม้แต่ไอมรกตก็สลายหายไปจนสิ้น

เหลือเพียงกลิ่นหอมสดชื่นของป่าไผ่ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบกายแขกใหม่ทั้งสอง

ป่าไผ่ตรงทางเข้าไม่ได้ทอดยาวนัก ทว่าตลอดเส้นทางนั้น นายทหารระดับสูงทั้งสองกลับไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้เลย—ภาพเบื้องหน้าสูงเกินกว่าจินตนาการของพวกเขา

คำว่า “แสงทอง” เป็นตัวแทนของจุดเปลี่ยนสำหรับมนุษยชาติทั้งมวล ก่อนจะก้าวเข้าสู่แสงขาวอย่างแท้จริง ในใจของทั้งสองย่อมเคยคาดเดาถึงสิ่งที่อยู่ภายในไว้สารพัด