กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 312: ความปกตินี่แหละ คือความผิดปกติที่สุด
แรกเริ่ม มันเป็นเพียงริ้วสีเขียวหม่นตรงขอบฟ้า
ก่อนจะถาโถมเข้ามาทางนี้ราวกับคลื่นทะเล
มันแผ่ขยายเร็วอย่างเหลือเชื่อ จนลูกค้าที่ยืนอยู่ในเขตภัตตาคารจงหัวบอกไม่ถูกว่าต้นตอมาจากทิศไหน...หรือจะพูดให้ถูก มันดูเหมือนมาจากทุกทิศทุกทาง
หมอกนี้...ไม่หนา
บางราวกับผ้าโปร่งชั้นหนึ่ง
กำแพงสูงของเมืองจื่อที่อยู่ไกลออกไปยังมองเห็นได้ เพียงพร่าเลือนลงเล็กน้อย ราวกับมีแผ่นกระจกสกปรกขวางอยู่สุดสายตา
ดวงอาทิตย์ยามเย็นที่แขวนอยู่ริมฟ้ากลับดูคล้ายสูญเสียไออุ่น แสงของมันซีดจางไร้เรี่ยวแรงในม่านหมอก