บทที่ 313: กรองไม่ได้

บทที่ 313: กรองไม่ได้

สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ถูกตรึงร่างไว้พลันส่งเสียงประหลาด ราวกับกำลังดิ้นรน

ขณะที่หมอกมุดซึมเข้าสู่ร่าง พวกมันก็สั่นสะท้านไม่หยุด แต่ไม่นาน เสียงนั้นก็เงียบลง การดิ้นรนสิ้นสุดลงเช่นกัน

ทัวทารากลายพันธุ์กับแพะภูเขากลายพันธุ์เริ่มกัดกินกันและกันอย่างตะกละตะกลาม ราวกับสูญสิ้นทั้งความรู้สึกเจ็บปวดและสัญชาตญาณดั้งเดิมไปแล้ว

ครู่ต่อมา การกลืนกินก็จบลง

ร่างที่หลอมรวมจากแพะภูเขากับทัวทาราขยายใหญ่ขึ้น ส่วนหลังกลายเป็นหาง ส่วนหน้ายังคงเป็นขามีกีบ

สิ่งมีชีวิตพิกลพิการนั้นลุกขึ้น แล้วเดินลึกเข้าไปในป่า

—

“เหง่ง—เหง่ง—เหง่ง—”

เสียงระฆังแห่งเมืองจื่อดังขึ้น