บทที่ 82: ทำอะไรไม่เอาไหน แต่เรื่องกินต้องยืนหนึ่ง

บทที่ 82: ทำอะไรไม่เอาไหน แต่เรื่องกินต้องยืนหนึ่ง

ยามที่ผู้คนในลานกลางเมืองกำลังรวมตัวกัน ลูกค้าขาประจำทั้งหลายก็พากันมาถึงภัตตาคารจงหัวแล้ว

“ว้าว เถ้าแก่เหมือนจะ—ทำอะไรใหม่ ๆ อีกแล้วล่ะ!”

ภัตตาคารจงหัวซึ่งเดิมมีเพียงชั้นเดียว เปลี่ยนเป็นอาคารเล็ก ๆ สองชั้นอย่างเห็นได้ชัด

รูปแบบสถาปัตยกรรมอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้ภัตตาคารจงหัวทั้งสองชั้นดูสง่างามและโอ่อ่าขึ้นมาก

พื้นที่ว่างหน้าร้านกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นอกจากจะขยายบริเวณที่วางม้านั่งแล้ว ยังมีป้ายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแผ่น

สะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

[ภัตตาคารจงหัว—เขตพักผ่อน]